Near Dark (1987)

Lenge før Twilight, True Blood og andre hippe vampyrgreier, på eit tidspunkt då Angela Sommer-Bodenburg framleis gav ut bøker om Den vesle vampyren og Peter Cushing levde, lykkast Kathryn Bigelow med den vanskelege andrefilmen.

Near Dark er ein film som er ein film. Den er verken for lite til å bli god, heller ikkje meir enn god underholdning på halvannan time. Men den held seg innanfor rammene sine og prøver aldri å bli meir enn ein film. Bill Paxton (Twister, Big Love) stikk av med gullmedaljen etter sin beste prestasjon hittil, rett nok som eg har vore vitne til, og kaprar ein plass på lista over dei kulaste fyrane frå 1980-talsfilm som vampyren Severen.

Det er ikkje Paxton, med Adrian Pasdar som har hovudrolla, ein fyr fleire kan ha sett som Nathan Petrelli i TV-serien Heroes. Her er Pasdar omtrent like uheldig som i møte med Sylar i Heroes, då rollefiguren hans, Caleb, blir biten av ei søt vampyrjente. Oppfølginga med å bli kidnappa av ei sprø gruppe med vampyrar ho held i lag med, og tvinga til leve nattelivet med dreping og faenskap, er ikkje dårlegare.

For vampyrane i Near Dark er det ikkje berre innstinktet som driv dei, men ei rein og skjer drapslyst som ferskingen Caleb har problem med å tilpasse seg. I så måte er det ein gjeng psykopatar me følgjer, der ritualet i drepinga er like mykje vekta med god fantasi og poetisk brutalitet som å skaffe nødvendig føde.

Mangel på original historie og eit ikkje fullt så fantastisk skodespel betyr lite når alt kjem til alt. Near Dark er verkeleg skiten og blodig, og dette står i god stil med den mørke humoren. Eg vil i til slutt få anbefalt filmen til vampyrinteresserte.

IMDb.

7/10

Dette innlegget blei først publisert på Filmdagbok: Near Dark - Filmdagbok.

Pengeinnsamling til drift

6 % av kr 1556 er samlet inn til Bloggarkivets drift.

Blogg

FUS!

Dato

4. januar 2011

Forfatter

Asbjørn Ness

Kategori

Film

Merkelapper

drama, horror, Kathryn Bigelow, thriller, vampyr